2020, Dziecko

program

prelegenci

opłaty

zgłoszenie

miejsce

kontakt

Z powodu epidemii koronawirusa termin konferencji przesunęliśmy z 14 marca na 5 września. 

Zapraszamy na doroczną konferencję Fundacji Rozwoju Terapii Rodzin Na Szlaku.

Tytuł: „Dziecko – para – rodzina. Miejsce dziecka w umyśle pary i terapeutów.”

termin konferencji: sobota, 5 września 2020 r.

miejsce: Instytut Psychologii UJ, Kraków, ul. Ingardena 6

Konferencja organizowana jest pod patronatem:

Zakładu Terapii Rodzin i Psychosomatyki CM UJ,

Sekcji Naukowej Terapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego,

Kwartalnika Psychoterapia.

 

UWAGA! Skończyły się miejsca na konferencję. Nowe zgłoszenia będą przyjmowane na listę rezerwową.

Podczas tegorocznej konferencji zamierzamy przyglądać się pozycji dziecka w terapii par. Osoby w gabinecie fizycznie nieobecnej, ale istniejącej  w opowieściach, na genogramie, kogoś kto aktywnie uczestniczy w rodzinnej grze lub pozostaje niemym świadkiem toczących się procesów.

Chcemy postawić sobie i Państwu pytania:

  • Na ile, jako terapeuci zaproszeni przez parę do rozwiązywania ich spraw, pomijamy potrzeby dziecka?
  • Czy mamy prawo, a może obowiązek, bycia rzecznikiem dobra dziecka w rodzinie w sytuacjach, gdy rodzice go nie dostrzegają?
  • W jakich sytuacjach wskazane jest zaproszenie dzieci do gabinetu?
  • Kiedy należy wyłączyć dzieci z procesu terapii?
  • ­Czy dobrą praktyką byłoby włączenie do współpracy terapeuty dziecięcego?
  • Jeśli tak, to jak ów proces przeprowadzić?

Program:

09:00 – 10:00, Rejestracja uczestników

9:45 – 10:00, Otwarcie konferencji przez prezesa Zarządu Fundacji Annę Kazberuk oraz przewodniczącego Rady Fundacji Mariusza Furgała.

10:00 – 11:15, Agnieszka Ryss, Urszula Turyna, „Esy – floresy, czyli rodzice i dziecko w procesie diagnozy, w gabinecie terapeuty dziecięcego”.

Rodzice, szukając pomocy dla dziecka, zgłaszają się do terapeuty dziecięcego, z nadzieją, że rozpozna on przyczynę trudności dziecka i szybko wskaże możliwe środki zaradcze, najlepiej w formie konkretnych zaleceń. Już w trakcie procesu diagnozy, podczas spotkania z rodzicami i dzieckiem ujawniają się dwie rzeczywistości: pary rodzicielskiej i dziecka. Terapeuta dziecięcy stara się rozeznać w obu płaszczyznach, tworząc obraz danego dziecka w odniesieniu do tej konkretnej pary rodzicielskiej. Dokonuje zatem podwójnej diagnozy: systemu rodzinnego, w zakresie m.in. zasobów rodziców i ich zdolności radzenia sobie z sytuacją kryzysową, w jakiej znalazła się rodzina, spójności wychowawczej, tego, jakimi figurami rodzicielskimi są rodzice, dla dziecka, w danym momencie rozwojowym. Jednocześnie, na podstawie obserwacji interakcji dziecka z rodzicami w gabinecie oraz sposobu realizacji zadań postawionych przez terapeutę dziecku i rodzicom, opisuje diagnozę dziecka. W oczach terapeuty psychodynamicznego dziecko ma osobowość niezależną od swoich rodziców,
a poziom jego psychopatologii wynika z oddziaływań rodziców (świadomych i nieświadomych), ale także, z jego własnego wyposażenia biologicznego, stylu przywiązania, zasobów ego, etapu rozwiązania konfliktów separacyjnych i edypalnych oraz zdolności do integracji nowych doświadczeń, w kontekście otwarcia na relacje poza parą rodzicielską. Te procesy diagnostyczne prowadzą terapeutę dziecięcego do myślenia o formie terapii, uwzględniającej problematykę dziecka
i problematykę rodziców.

W trakcie wystąpienia podzielimy się z Państwem doświadczeniem diagnozowania dziecka i pary rodzicielskiej, omawiając niektóre techniki pracy i sposób ich rozumienia, oparty na teorii psychodynamicznej i psychoanalitycznej. Zapraszamy do wspólnego myślenia o zachowaniach dziecka w gabinecie, w sytuacji spotkania dziecka i pary rodzicielskiej.

Dyskusję po wystąpieniu poprowadzi Katarzyna Gdowska


11:15– 11:45, przerwa kawowa


11:45 – 13:00, Barbara Józefik, „Dziecko w przestrzeni relacji pary

Gdzie zaczyna się historia pary: w ich dzieciństwie, w dzieciństwie i życiu ich rodziców, a może jeszcze wcześniej: może ich historia jest osadzona w doświadczeniach wcześniejszych pokoleń? To jest retoryczne pytanie ale zaprasza do myślenia, czym wypełniona jest przestrzeń pomiędzy partnerami:  jeżeli jest spełnianiem rodzinnych delegacji, walką o autonomię, poszukiwaniem miłości i bliskości, której nie doświadczyli w swojej rodzinie pochodzenia, podtrzymywaniem lojalności wobec rodzinnych przekazów, czy obroną przed bliskością, to czy umożliwia to wzajemne rozpoznawanie uczuć, potrzeb, wzajemne troszczenie się i wspieranie. To pytanie jest szczególnie ważne,  gdy para doświadczająca poważnych trudności  posiada dzieci.  W praktyce  klinicznej spotykamy się z różnymi wariantami, które każą psychoterapeucie prowadzącemu terapię pary z troską myśleć o pozycji dziecka w konflikcie rodziców.  Te sytuacje są zróżnicowane: od bycia koalicjantem i obrońcą jednego z rodziców w sytuacji przemocy, poprzez włączenie w konflikt i pośredniczenie pomiędzy rodzicami, dalej poprzez swoje trudności/objawy stabilizowanie relacji rodziców, do obwiniania o trudności i problemy, czy zaniedbania emocjonalnego i opuszczenia. Stawiają one przed terapeutą pary szereg wyzwań natury etycznej i praktycznej. Czy może on prowadzić terapię mając poczucie, że to co dzieje się w rodzinie jest sprzeczne z interesem rozwojowym dziecka? Czy wówczas powinien poszerzyć pole swoich oddziaływań i zaproponować spotkania rodzinne, aby zbadać relacje, poszerzyć perspektywę i zaproponować stosowne oddziaływania? Czy powinien od gotowości podjęcia działań na rzecz poprawy sytuacji uzależnić dalsze prowadzenie terapii pary? To jedynie niektóre z pytań, które będą przedmiotem rozważań w trakcie wystąpienia.

Dyskusję po wystąpieniu poprowadzi Monika Rogoż


 

13:00 – 14.00, przerwa na lunch


14:00 – 15:15, Małgorzata Osielczak – Stawinoga i Roman Pracki, „Między poronieniem, a narodzeniem. Praca z parą w okresie ciąży”

„Między poronieniem, a narodzeniem. Praca z parą w okresie ciąży” to studium przypadku pary z nienarodzonym dzieckiem. Terapia przedstawiona zostanie jako proces tworzenia się pary rodzicielskiej oraz trud wyodrębniania się pary małżeńskiej w kontekście systemowym. Koncentrować się będziemy na trzech perspektywach: świadome cele, z którymi para zgłosiła się do terapii; przedświadome cele, które wyłoniły się w trakcie procesu; nieświadome obszary lęku związane z dzieckiem. Żałoba po poronieniu i niepokój w oczekiwaniu na kolejne dziecko, zdefiniowały na nowo parę, którą chcemy przedstawić na przykładzie 9-cio miesięcznego procesu terapii. Zapraszamy do wspólnego namysłu nad świadomym celem, przedświadomym smutkiem oraz nieświadomymi projekcjami pary, na przykładzie prowadzonego przez nas procesu. Pragniemy podzielić się doświadczeniem wyniesionym z tej pracy, ale także przedstawić pracę pary koterapeutów z parą pacjentów, w kontekście pracy zespołu terapeutów Fundacji Rozwoju Terapii Rodzin „Na Szlaku”.

Dyskusję nad materiałem klinicznym poprowadzi Jakub Bobrzyński


15:15 – 15:45, podsumowanie konferencji przez Bogdana de Barbaro oraz jej zakończenie